Σκεφτείτε για λίγο τις καλύτερες διακοπές της ζωής σας. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θυμάστε;
Μια παραλία; Ένα τοπίο; Ένα ξενοδοχείο;
Ή μήπως εκείνο το τραπέζι που στήθηκε ένα βράδυ χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, με φίλους, φαγητό στη μέση και συζητήσεις που κράτησαν μέχρι αργά;
Η αλήθεια είναι πως οι αναμνήσεις μας έχουν μια παράξενη σχέση με το φαγητό.
Μπορεί να ξεχάσουμε το όνομα ενός δρόμου που επισκεφθήκαμε, την ακριβή ημερομηνία ενός ταξιδιού ή ακόμη και το ξενοδοχείο στο οποίο μείναμε.
Όμως τη μυρωδιά από μια ψησταριά που άναψε ένα καλοκαιρινό βράδυ; Αυτή μπορεί να τη θυμόμαστε για χρόνια.
Όταν τρώμε, δεν ενεργοποιείται μόνο η αίσθηση της γεύσης.
Υπάρχουν οι μυρωδιές, οι ήχοι, οι εικόνες και φυσικά οι άνθρωποι που βρίσκονται μαζί μας εκείνη τη στιγμή. Κάπως έτσι, ένα γεύμα μετατρέπεται σε ανάμνηση.
Η διαδικασία του φαγητού αποκτά ξανά τη σημασία που συχνά χάνει μέσα στην καθημερινότητα.
Αν το σκεφτούμε καλύτερα, τα τραπέζια που θυμόμαστε περισσότερο δεν ήταν απαραίτητα εκείνα με το πιο εντυπωσιακό μενού.
Μπορεί να ήταν μερικές μπριζόλες στη σχάρα. Ένα μεγάλο μπολ σαλάτα. Ψωμί στη μέση. Και περισσότερες καρέκλες από όσες υπολογίζαμε αρχικά.
Υπάρχουν μυρωδιές που λειτουργούν σχεδόν σαν μικρές μηχανές του χρόνου.
Η μυρωδιά του κρέατος στη σχάρα. Του φρέσκου ψωμιού. Της ντομάτας που μόλις κόπηκε. Των μυρωδικών.
Μπορεί να τις συναντήσουμε χρόνια αργότερα και ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, να επιστρέψουμε νοερά σε ένα συγκεκριμένο καλοκαιρινό βράδυ.
Ίσως τελικά αυτός να είναι ένας από τους λόγους που το φαγητό έχει τόσο σημαντική θέση στις αναμνήσεις μας.
Γιατί τελικά, το καλό φαγητό δεν γεμίζει μόνο το τραπέζι. Μερικές φορές γεμίζει και τη μνήμη μας.
